- De gynaecoloog die in 2009 betrokken was bij de dood van baby'tje Biendya in het West-Fries Gasthuis in Hoorn, wordt niet gestraft. Het Westfries gasthuis te Hoorn. Wel heeft het Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg de gynaecoloog berispt wegens schuld aan de dood van het baby'tje. Dat meldde een woordvoerster van het ziekenhuis. Het drama rond de baby speelde zich af in 2009. Een verloskundige die bij de bevalling ook fouten had gemaakt, kreeg een waarschuwing van het tuchtcollege. Vader Mahesh Rangoelam van de gestorven Biendya vindt de straf onbegrijpelijk laag. Vooral communicatiestoornissen en onduidelijkheden in de samenwerking en verantwoordelijkheidsverdeling tussen de verloskundige en gynaecoloog droegen bij aan het overlijden van de baby, oordeelde de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) eerder. x84Van de elf klachten die we samen met de IGZ tegen de gynaecoloog hadden ingediend, werden er tien door het tuchtcollege gegrond verklaardx94, vertelt Rangoelam. x84Dan is een berisping bijna geen straf.x94 Rangoelam had op zijn minst gehoopt op een geldboete of schorsing voor de gynaecoloog. x84Hij voert nu nog gewoon zijn werk uit in een ziekenhuis in Leiden. Het tuchtcollege pretendeert de zorg te willen verbeteren, maar geeft met dit soort 'straffen' voor mensen die hun werk slecht uitvoeren een heel ander signaal af.x94 Rangoelam zegt in hoger beroep te gaan tegen de uitspraak als die mogelijkheid bestaat. Samen met zijn vrouw heeft hij de gynaecoloog en verloskundige in 2009 ook aangeklaagd voor dood door schuld. Het Openbaar Ministerie heeft deze zaak nog in onderzoek. Het Westfriesgasthuis hoopt dat de uitspraak van het tuchtcollege bijdraagt aan de verwerking van een zeer belastende en emotionele periode voor de betrokkenen, zo laat het weten. Het Hoornse ziekenhuis benadrukt dat na het overlijden van de baby meerdere verbeteringen zijn doorgevoerd die zijn goedgekeurd door de IGZ. Net als de gynaecoloog is ook de verloskundige niet meer werkzaam bij het Westfriesgasthuis.

En zo wordt er een onbevredigend hoofdstuk afgesloten…….

Prrrrrrtttt, Prrrrrrtttt…… 6 uur de wekker gaat.

Om kwart over 6 zitten Marcel en ik beneden aan de koffie. Eerst even wakker worden. Vandaag word Niels een dagje opgenomen in het ziekenhuis voor 2 verschillende onderzoeken. Omdat hij bij het vorige bloedonderzoek een tekort aan groeihormoon had willen ze dat verder onderzoeken.

Om kwart voor 7 halen we Niels uit bed, zo laat mogelijk want hij mag niet eten. Alleen een paar slokjes water of slappe thee zonder suiker mag hij hebben. Daarna ook Kevin maar vast uit bed gehaald, kan hij zijn broetje toch nog even gedag zeggen voor we gaan.

7 uur zitten Niels en ik in de auto zodat we ons niet hoeven te haasten. En om half acht zijn we op de afdeling Kind & Jeugd. We mogen in de speelkamer even wachten tot we gehaald worden. Niet lang daarna komt de pedagogisch medewerkster en ze neemt ons mee en legt Niels heel goed uit wat ze gaan doen vandaag en hoe. Hij krijgt ook vast de inmiddels befaamde Emla-pleisters. Niels is er klaar voor.

De arts en verpleegkundige komen ons halen om het infuus te zetten. Alles gaat goed, het infuus zit snel en Niels bekijkt alles vol bewondering en interesse. Maar dan wil de verpleegster een pleister pakken om het infuus vast te plakken en terwijl ze zich omdraait blijft het slangetje van het infuus aan haar naamkaartje hangen en trekt ze het infuus er weer uit. Het ging zo snel. Niels schrok er enorm van, de arts gaf een gil, maar het leed was al geschiet. Overal bloed, op de muur, op de keukenkastjes, op het bed, op de verwarming. Daarna was Niels in tranen, hij was zo kwaad. En terecht, wat een blunder. Weer bij hem. Alles ging zo goed, hij had zijn pleisters gehad, het infuus ging in zijn slechte arm en ze hadden hem goed voorbereid. Maar het ging fout en uiteindelijk zat het infuus in zijn goede arm en hadden wij een in en in verdrietig kind. Zijn trauma voor prikken is weer eens bevestigt helaas.

Om een uur of 9 waren we op de kamer en op dat moment kwam Marcel er weer aan. Gelukkig was hij er niet om het drama mee te maken. Hij zag het koppie van zijn pikkie en mijn gezicht en wist genoeg.

Meteen werden de eerste buisjes bloed afgenomen en vervolgens werd dat ieder kwartier gedaan. Ook zijn bloeddruk en glucose werd gemeten en bijgehouden. Om 11 uur werd voor de laatste keer bloed afgenomen voor de eerste test en ging het naar het Lab. Om half 12 kwam de uitslag. De waardes in zijn bloed kwamen niet eens in de buurt van wat het zou moeten zijn en dus werd besloten meteen met de tweede test te starten. Marcel ging ondertussen weer weg om Kevin van school te halen.

Niels moest een heel vies drankje drinken voor test nummer twee. De rillingen liepen over zijn rug en met veel pijn en moeite kreeg hij het weg. Het zou kunnen dat hij hier misselijk van zou worden maar dat is gelukkig niet gebeurt. Om een uur of 2/half 3 was de tweede test klaar en mocht hij eindelijk eten. Hij scheurde van de honger en heeft niet gegeten maar gevreten , hihihihi. Gelukkig want zijn glucose was inmiddels gedaalt naar 2,4

Na het eten mocht het infuus eruit. Dapper heeft hij meegeholpen de hele boel weer los te koppelen.

Volgende week vrijdag krijgen we de uitslag. En nu…….. met gierende banden naar huis

Zo, dat was me een weekje wel zeg. Helemaal vol gepland met afspraken.

Afgelopen dinsdag moest Kevin weer voor een longfunctie en zelf had hij het idee dat het wel goed was gegaan. Dat bleek vandaag ook toen we bij de kinderarts waren. Zijn astma hebben we nu goed onder controle, zo goed dat zijn medicijnen zelfs gehalveerd mogen worden. Wel heeft hij veel last van bloedneuzen en hoofdpijn. De bloedneuzen komen door zijn neusspray zie ervoor moeten zorgen dat er minder prikkels op zijn slijmvliezen komen, maar door de jeuk gaat hij peuteren met bloedneuzen tot gevolg. Advies: Kevin, blijf met je vingers uit je neus!!!! Hahahaha, kunnen wij wel zeggen, maar heeft toch meer effect als de dokter dat doet. Zijn hoofdpijn is spanningshoofdpijn. Zijn schouders en rug zitten vast, niet zo heel verwonderlijk met het schema dat we hebben en de dingen die we moeten in plaats van willen. Tel daar de winter bij op waardoor je minder buiten kan spelen en Kevin kan zijn ei niet kwijt met de hoofdpijn als gevolg. Advies: Naar de fysiotherapeut. Laten we die nou toch al hebben gaan ze gewoon allebei naar dezelfde, ook weer geregeld!

En dan Niels. De afgelopen 1,5 tot 2 jaar zijn we niet meer naar de kinderarts geweest omdat we het gewoon niet zo goed met haar konden vinden. Maar nu mag hij naar dezelfde arts als Kevin en dat is een hele leuke vent gelukkig. Hij zag Niels voor het eerst en heeft hem uitgebreid onderzocht en ondervraagt. Kwa gewicht zit Niels nog redelijk in de grafiek (wat?) maar kwa lengte is hij toch echt heel erg klein. Nu wil de dokter weten of dat komt omdat hij door zijn andere problemen gewoon later rijp word (dus later in de pubertijd komt en dus ook later zijn groeispurt krijgt) of dat er iets anders aan de hand is. We moesten dus een groeifoto van zijn hand laten maken en bloedprikken, BLOEDPRIKKEN? JA Bloedprikken. Iedereen die Niels kent weet dat dat een drama is, gewoon een hysterisch tafereel. Maar, zei de dokter, ik heb toverzalf. Huh? dacht Niels. Ja zegt de dokter, als ik die pleister met toverzalf op je arm doe voel je straks die prik niet. Niels was niet meteen overtuigd, maar toen daadwerkelijk de naald erin ging heeft hij vol bewondering gekeken hoe dat ging. Hij heeft geen kick gegeven. Ik viel zowat uit mijn stoel van verbazing. Wij hadden hem al weer met drie man in de houdgreep maar dat was dus nergens voor nodig. Wauw, die pleisters houden we erin. Kon er nou niet even eerder een dokter opstaan en zeggen dat dat kind die pleisters nodig had? Had ons een hoop ellende bepaard. Maar eind goed al goed. De uitslag krijgen we telefonisch en over 4 maanden hoeven we pas ons gezicht weer te laten zien.

En nu? Nu gaan we dus met een fijn gevoel vakantie vieren. Even nergens heen hoeven. Lang leven de vakantie!!!!!!

En (bijna) getrouwd.

Meestal zitten we met Niels bij de een of andere dokter, nu was Kevin aan de beurt. Pfffff. Afgelopen zondag kreeg Kevin weer wat last van zijn luchtwegen en werd hij verkouden. Niks om je druk om te maken want het is weer die tijd van het jaar. Maar maandagnacht kreeg hij het enorm benauwd. Werd er zelfs wakker van en gebruikte zijn puffer, vervolgens deed hij dat nog een keer….. en nog een keer. Verlichting vond hij er niet van en op een gegeven moment kwam hij bij ons in bed. Na een paar minuten ben ik met hem naar beneden gegaan. Zijn ademhaling was niet om aan te horen en ik hoopte dat een beetje frisse lucht hem goed zou doen. Maar het werd niet beter, eigenlijk alleen maar erger en dus hingen we om een uur of drie snachts aan de telefoon met de dokter. Die gebood ons meteen te komen. Dus snel wat kleren aan en in de auto. Daar aangekomen heeft de dokter hem uitgebreid onderzocht en moest hij 6 keer! puffen met twee verschillende medicijnen. Na even gewacht te hebben werd hij weer onderzocht. De hoge dosering inhalers leek even te werken en met een recept op zak voor Prednisonol gingen we naar de apotheek. Voordat we naar huis reden moest hij de eerste dosis al innemen, anders zouden we een uur later weer voor de deur staan zei de dokter. Dus zo gezegt zo gedaan. Half vijf lag meneer weer in zijn bedje en heeft hij een paar uur kunnen slapen. Helaas ging het sochtend niet beter. Toch maar weer de huisarts gebelt en we mochten weer komen. Het paardemiddel Prednisonol bleek niet voldoende te werken, zijn longen zaten weer helemaal vol. Hij kreeg een antobioticakuur erbij en mag de komende dagen niks. Niet naar school en niet voetballen. Dat is een zware opgave voor Kevin. Donderdagochtend moeten we weer op controle komen. Hopen maar dat hij snel opknapt, want man wat heeft hij het benauwd.
Wordt vervolgd